Praktykę można wykonywać na trzy sposoby:
– ze świadomością rzeczywistego ruchu fizycznego
czyli interakcji między ruchem różnymi częściami ciała, kościami, stawami, więzadłami, w stosunku do innych części ciała, wraz z mentalnym liczeniem każdej ukończonej rundy i ze świadomością myśli powstających w umyśle. Ta metoda praktyki wprowadza spokój, równowagę i skupienie na jednym punkcie, co z kolei prowadzi do harmonii w ciele fizycznym i na poziomie umysłu.
– ze świadomością i z zintegrowanym oddychaniem
oprócz opisanej powyżej świadomości ruchu fizycznego, poszczególne ruchy są zsynchronizowane z oddechem. Ruchy stają się wolniejsze, co z kolei spowalnia fale mózgowe, dodatkowo zwiększając relaksację i świadomość. Ta metoda praktyki ma większy wpływ na poziomie fizycznym i pranicznym i jest szczególnie przydatna do harmonizacji i rewitalizacji ciała oraz poprawy funkcji narządów wewnętrznych.
Oddychanie powinno być praktykowane tak, jak wskazano w opisie każdej asany przez nauczyciela.
– ze świadomością ruchu prany
prana czyli energia życiowa może być doświadczana jako uczucie mrowienia w ciele, z czasem praktyki to doświadczenie staje się naturalne, bardziej rozpoznawalne i świadczy o prawidłowo prowadzonej praktyce i właściwym efekcie. Psychicznie można czuć się lekkim, skupionym na jednym punkcie, emocjonalnie oczyszczonym i otwartym, ze świeżym umysłem.
Najważniejsza zasada praktyki dla uzyskania jak najlepszego efektu: podczas praktyki ciało powinno być zrelaksowane, tylko wymieniane partie ciała w trakcie wykonywania asan powinny być używane, pozostałe zostają w całkowitym bezruchu. Nie wolno wykonywać asan mechanicznie, kompulsywnie, siłowo, w napięciu, ponad swoje siły, każdy ruch ma być świadomy, z szacunkiem, godnością do ciała i zawsze wykonany tylko w swoim tempie i swoim czasie, zgodnie z indywidualnymi możliwościami ciała i własną historią ciała.
Autor artykułu: Agnieszka Janczewska, nauczyciel jogi i medytacji